Beagle

Beagle jest najmniejszym psem gończym, niektórzy uważają go beagleza pomniejszone wydanie harriera (psa na zające), który z kolei miałby być zminiaturyzowaną odmianą foxhounda. Polowanie na zająca przy użyciu małych psów gończych ma niezwykle długą tradycję. Już Ksenofont w 430 roku p.n.e. Opisywał małe psy gończe, które gonią zająca po tropie zapędzały go w sieci myśliwych. Niektórzy autorzy na podstawie tego opisu wnioskują, że krajem pochodzenia rasy mogła być zatem Grecja. Jak twierdzą autorzy Bourdon i Dutheil, właśnie stąd beagle dotarły do Rzymu, stamtąd zaś do Anglii, która przez trzy stulecia była rzymską prowincją i tam przemieszały się z psami sprowadzonymi przez Normanów.
Teoria ta jest bardzo prawdopodobna, mogło być jednak zupełnie inaczej. Więcej ciekawych informacji o rasach psów jak i o samych beagle można znaleźć na rasy-psow.pl

Nazwa rasy jest bardzo stara, po raz pierwszy pojawia się prawdopodobnie w 1475 roku. Pochodzenie nazwy tłumaczone jest bardzo rozmaicie. Jedni autorzy wywodzą ją od staro angielskiego „beagle”, inni od celtyckiego „beag”, a jeszcze inni od starofrancuskiego „beigh”. Niezależnie od tego wszystkie trzy słowa można przetłumaczyć jako „mały”. Uważa się również, że nazwa rasy może pochodzić od starofrancuskiego „beenguele”, co oznacza rozdziawioną szeroką gardziel i tym samym nawiązuje do dźwięków wydawanych przez sforę w czasie polowania.

Pierwszy klub miłośników rasy beagle założono w 1890 roku, członkami klubu mogli zostać wszyscy właściciele beaglów, czy to myśliwi, hodowcy czy wystawcy. Wraz z powstaniem klubu rozpoczął się okres ujednolicania rasy. Wcześniej psy pochodzące z różnych okolic znacznie się od siebie różniły.

Pierwsza wojna światowa (podobnie jak w przypadku innych ras) spowodowała spustoszenie w hodowlach beaglów. Na pierwszej po wojnie wystawie w 1920 roku nie pojawił się ani jeden beagle. Wydawało się, że istnienie rasy jest poważnie zagrożone. Rasą zajęła się jednak pani Nina Elms, która wyznaczyła kierunek późniejszym hodowlom. Lata 30-te to stały wzrost popularności rasy, odzwierciedla się to przede wszystkim w liczbie rejestrowanych w księdze hodowlanej psów oraz liczbie zgłoszeń na wystawach.
W roku 1945 nastąpił regres w hodowli beagle, jednakże bardzo szybko pojawili się nowi hodowcy i powstały nowe hodowle. W 1961 roku w Kennel Club zarejestrowano rekordową liczbę przedstawicieli tej rasy, czyli 3979 osobników.

Obowiązujący dziś wzorzec powstał w 1973 roku i obowiązuje we wszystkich krajach zrzeszonych w FCI.